“Mensen zijn afhankelijk van elkaar, we hebben elkaar nodig. En in het bijzonder geldt dat voor de kwetsbaren in de samenleving, mensen (kinderen en volwassenen) die voor hun voortbestaan afhankelijk zijn van anderen. Daarbij is het belangrijk om naar boven te halen wat iemand heeft meegemaakt in zijn/ haar leven. Of er sprake was en is van (chronische) stressvolle ervaringen gedurende zijn/ haar leven, wat iemand is overkomen, wat iemand is aangedaan op lichamelijk en psychologisch gebied. En waaraan het iemand heeft ontbroken in sociale, emotionele steun, opvoedings- en ondersteunigsklimaat. Door wie, wanneer hoe vaak en hoe lang. En wat ligt daaraan ten grondslag?
In plaats dat we ons richten in onderzoek, de ondersteuning en de behandeling van vooral de kwetsbaren en hun geuite problematieken en gedragingen en ons richten op het veelvuldig verplaatsen van de kwetsbaren lijkt het me gezien bovenstaande evident dat we ons in onderzoek, ondersteuning en behandeling vooral ook richten op de context, zodat de last, verantwoordelijkheid voor de oplossing en de schuld voor de ontstane problemen niet bij de kwetsbaren komt te liggen, maar bij de verantwoordelijke anderen in de context op micro- meso- en macroniveau. Waardoor de kwetsbaren in de samenleving zich gedragen weten door hun verantwoordelijke belangrijke anderen, doordat deze verantwoordelijke mensen de zorg ook weer beter leren en kunnen dragen, omdat zij gedragen worden door een maatschappij en systeem, die daar oog voor heeft en daar naar handelt.
Ik denk dat de orthopedagogiek hiervoor staat en op al die niveaus heel wat bij te dragen heeft! Daar mag meer bekendheid en aandacht voor komen en ruchtbaarheid aan gegeven worden. Juist en zeker nu!”