Mieke van der Horn

“Ik ben voorbij de verbijstering. Ik ben woedend!

Woedend over het besluit om de opleiding tot orthopedagoog-generalist niet centraal te bekostigen.

Niet alleen namens mezelf, maar namens alle cliënten en cliëntsystemen die wij dagelijks bedienen.

Want laten we één ding helder maken:
dit besluit raakt niet een beroepsgroep,
dit raakt kinderen, ouderen, gezinnen, mensen met een verstandelijke beperking, mensen met dementie, mensen met psychiatrische kwetsbaarheid.
Mensen die niet passen in simpele hokjes. Mensen bij wie het systeem net zo hard meedoet als het individu.

En precies dáár zit onze meerwaarde.

Orthopedagogen zijn geen ‘soort psycholoog’. Het argument dat onze expertise zou overlappen omdat er al een andere discipline bestaat die de hele levensloop bedient, gaat voorbij aan een essentieel verschil in denkkader en focus. Wij werken samen en zijn complementair.

Wij staan voor demedicalisering en preventief werken.
Wij normaliseren waar dat kan, versterken contexten en voorkomen dat ontwikkelings- en levensfaseproblemen onnodig worden geproblematiseerd of gemedicaliseerd.
Wij interveniëren vroeg, nabij en in samenhang met de omgeving, juist om zwaardere zorg later te voorkómen.

Wij zijn systeemdenkers, ontwikkelingsdenkers, contextbouwers.
Wij kijken niet naar stoornissen en symptomen, maar naar het emotionele niveau, onderliggende onvervulde behoeften, draagkracht, afhankelijkheid, levensfase en omgeving.
Wij werken daar waar functioneren niet los te zien is van relaties, opvoeding, zorgsystemen en levensgeschiedenis.
Wij werken waar het schuurt, vastloopt en complex wordt,  juist daar waar andere modellen tekortschieten.

In de gehandicaptenzorg.
In de jeugdhulp.
In de GGZ.
In de ouderenzorg
In onderwijs en forensische contexten.

Wij zijn het beroep dat zegt:
“Wat vraagt deze mens, in deze fase, binnen dit systeem?”

Dat dit vak nu wordt weggezet als niet-structureel te financieren, is inhoudelijk onhoudbaar en maatschappelijk onverantwoord.

En eerlijk?
Onze bescheidenheid heeft ons hier niet geholpen.

Dus dit is een oproep.
Aan collega-orthopedagogen.
Aan opleiders.
Aan werkgevers.
Aan het hele veld:
-Laat van je horen. Hardop. Publiek. Met trots.
-Stop met jezelf kleiner maken.
-Claim je expertise. Benoem je impact.
-Kom in opstand, professioneel, inhoudelijk en zichtbaar.

Wij zijn essentieel.
Niet aanvullend. Niet “ook nog”.
Essentieel!

Als wij zwijgen, spreken anderen over ons.
En dit besluit laat zien waar dat toe leidt.

Ik sta. Wie staat er naast mij?”